Renk Cümbüşü Kadınlar

post-header

Acının çiçek açması…Biraz saçma geliyor değil mi ama değil…Hayat dalınızı kırdığında  direnirsiniz hayata ve sevgiye tutunur onunla var olursunuz.. Nasıl mı? Yine sevgiyle, umutla ve özveriyle deyip yaşanmış hikâyemize geçelim…

Anne…Hepimizin yaşamındaki öz, yaratılış ve varoluş kaynağımız.. Bir gün en acı şekilde çekilir hayatınızdan onsuz kalırsınız.. Ancak bu sadece bir kayıp değil kişinin özünden kocaman bir  parçanın kopması, ilelebet onsuz yaşamanız  demektir, zordur, tarifi imkansızdır.. Sevgisini, sohbetini, kokusunu, o yeşil gözlerini,  her şeyini umutsuzca özlersiniz ama çaresizsiniz…

Lakin hayat sizi yeniden sarmalar, bir bakarsınız sevgi ve derin acınız form değiştirmiş çevrenizdeki sevgi, ilgi ve bakıma muhtaç “Pati Canlara” yönelmiş. Evinizi açtığınız daha süt kokan o güzel bebek kedimiz,  çimen yeşili gözlerle masumane bakarak sizi anne siz de onu candan bir can  kabul etmişsiniz..

Ayrıca dostlar bu  Patili sevgi bitmez,  zamanla çoğalıp derinleşir ve sokakta olan, uzakta olan ama size ihtiyacı bulunan tüm Patili Dostlara yetişme,  onlarla var olma,  onlara merhem olma çaba ve gayretine dönüşür ve sizi çok ama çok mutlu kılar…

Bu mutluluğun tek handikabı ise ihtiyacı olan tüm patili dostlara yetişememe kaygısı ve tedirginliği olup   bu duyguyla derinden sarsılır, zaman zaman bunun telaşını ve üzüntüsünü yaşarsınız. Ancak vazgeçmez,  geçemez o masum ve minnettar gözlerde bulduğunuz sevgiyle yaşar ve sokakta açmış çiçeklerde bulduğunuz bu mutluluğa binlerce kez şükredersiniz.

Sevgiyle ve Patili Dostlarla  Kalın

Mürdüm.

Önceki içerik
Sonraki içerik
İlgili Diğer İçerikler