Renk Cümbüşü Kadınlar

post-header

HAYAT'A EVET

Okurken Dinlemelik Müzik

Yaşam serüvenimde bir süre farkında olmadan veya daha sonra da farkındalıkla en küçük yaşlarımdan itibaren anlam arayışım devam etti. Çoğu zaman acılı bir süreç, çaba oldu bu benim için.

Bana ait olmayan ailevi, toplumsal, kültürel, kollektif kalıpların izini sürmek, ayrıştırmak, zorlayıcı bir deneyimdi. İçinde çoğu zaman kaybolup çaresizlik ve umutsuzluğa düştüm. Bununla birlikte, kendimi tanımaya çalışmak, kendine yakınlaşmak, bağ kurmak yaşamda aldığım en büyük haz ve tatminden birisi haline geldi.

İçe dönüş niyeti soğuk, katı, zor bir kara kışın içine akan sızan ve çözen ılık bir su gibi, her geçen gün kalın buzları baharın ılık, yeşil havasını kucakladı. Arkasından menekşeler, kardelenler… Böylece yaşamın tüm boyutları ve canlıları ile daha fazla bağ kurarak, şefkat, anlayış, kabul ve zarafet ile hissetmeye başlarız.

İçimizdeki sonsuzluktan beslenen taraflarımız birbirini görür, tanır ve yerini alır. Bu alışverişte kalmak en zorudur. Uyanışın başlaması ile beni daha fazla zorlayan kişi ve olaylara çekildim. Kendimi çok çaresizlik ve isyanda, göz yaşları içinde çok buldum. Buldum, oldum derken kör çukurlara yuvarlandım, büyük hayal kırıklıkları yaşadım.

Ama gördüm ki dipten güçlü bir ivme ile yükselmek daha kolaymış. Geçmişten ve geleceğe doğru ailem ve atalarımım içinde yerimi bulmam, hayatın sınırlarını ( ve aynı zamanda olasılıkların sınırsızlığını ) ve yaşamın belirsizliğini kabul etmek, önünde eğilmek çok rahatlatıcı, şükran ve sevgi dolu bir his ve deneyim olmaya başladı.

İsyan ve Çaresizlikten gözyaşlarımın aktığı yerden sevinç, şükran ve aşk göz yaşları sık sık dökülmeye başladı. Vazgeçmek, izin vermek, yaşam ile aradan çekilmek en iyi hissettiğim yer olmaya başladı. Bana ait olmayan meydan savaşlarını bıraktım artık… Vazgeçtim. Yaşamın sadelikleri içinde mucize ve şefkati daha hızlı görür duyar, onore eder oldum. Daha fazla vazgeçtim. Kalbimi istemeye değil izin vermeye açmaya başladım. Yaşamın üstümden istediği gibi akmasına izin vermeye başladım.

Şimdi yeldeğirmeninin gölgesinde, sırtım destekli nefesimin keyfini sürüyorum.

Su Yeşili

folder_920_201707260845-1
Önceki içerik
Sonraki içerik
İlgili Diğer İçerikler