Renk Cümbüşü Kadınlar

post-header

Evlilikte Denklik

Okurken Dinlemelik Müzik

Genç yaşta bir proje firmasında çalışmaya başladım. Hevesliyim, enerjiğim, içim kıpır kıpır. Ve tabii ki hoşlandığım ve çıktığım (bizim zamanımızda çıkmak vardı 😊) birileri var. Düzgün ilişkilerim de abuk sabuk ilişkilerim de oluyor haliyle. Genç yaşta çalışmaya başladığım için de patronum beni çocuğu gibi görüyor, arada sırada akıl veriyor bana; “kızım hayatına düzgün insanları al, bak yukarıda genç mimar mühendisler var, mesela filanca kişi bekar onunla tanışsana” şeklinde akıllar veriyor. Ben de “yok ya olur mu onlar benim arkadaşım” diyorum, “geç bunları” diyor gülümseyerek.

Patronumun verdiği akıl kulağıma küpe olmuş olsa gerek ki dediğini yaptım. Mimar bir sevgilim oldu. 2- 3 sene beraberdik. Fena gitmeyen bir beraberliğimiz vardı. Ve ilişkimiz bir yılı tamamladığında beni “Güzel Sanatlar” konusunda yönlendirmeye başladı. Bu güzel bir şey elbette. Kurs araştırmaları, IMAC bilgisayarlar, kitaplar, resim defteri üzerinde çizgi çalışmaları yaptırıyor vs. Ama bir sorun var. Ben yeteneksizim! Yaratıcı bir insan değilim, en güzel figürüm çöp adam. Cidden. Sporcu olmalıymışım da anam-babam yönlendirmemiş, her neyse…

Ama bu kurslar da bir bütçe maalesef. Ben tek başına hayatını süren bir kadın değildim. Ailemle yaşayıp maddi destek sağlamak zorundayım. Bu kurslara gidemedim tabii.

Bir gün onda kaldım ailesi yokken, parfümümü evinde unutmuşum. Birkaç gün sonra eksikliğini fark edip sorduğumda;

-Annem uçurmuştur onu, senin ya!

-Neden uçursun ki?  diyorum şaşkınlıkla.

-Sevmiyor ya seni onun için.

-Niçin sevmiyor?

-Üniversite okumadığından, ortak noktamız yokmuş!

Anlayabilirim onu, haklı da olabilir. Ama bu önyargıyı beni tanımadan ve tanımaya çalışmadan vermesi kendime güvenimi yerle bir etti. Ben de artık bir anneyim. Çocuğumun hayatında onu mutlu edecek bir insan olmasını isterim. Akıllı, zeki, şefkatli, onu anlayacak, aynı şeylerden keyif alacakları bir insan olmasını tercih ederim. Ama bu kriterler sadece üniversite okuyarak mı kazanılır?

Bizim ilişkimiz bitti ama ben hasarlı ayrıldım. “Üniversite okumadın, hiçbir üniversiteliyle işin olmaz. Sevgiliyi bırak arkadaşın bile olamaz, onlarla ne konuşabilirsin ki sen!?” kompleksine sahip oldum. Ne hoş!

20’li yaşlarımda bir travma oldu benim için bu ilişki. Şimdi düşününce kendimi boşuna kaygılandırıp üzmüşüm diyorum. Ama şimdi diyorum…

Aradan çok zaman geçti. Hoşlandığım başka üniversite mezunu birisi oldu, ama arka fonda hep bu komplekslerim yankılandı. Biz ne paylaşabiliriz ki?

Ama ben şimdiye kadar ki en güzel ilişkiyi yaşadım ve yaşıyorum. Beraber o kadar çok vakit geçirdik, yalnız kaldık, tatile gittik, gezdik, eğlendik, güldük, mutlu olduk ki. Hatta evlendik, çocuk yaptık ve 14 senedir beraberiz. Meğerse beraberlik ilişkide iş konuşmak değil de konuşabilmekmiş. Birbirini anlayıp hayata aynı yerden bakabilmekmiş.

Not: Eski sevgili ne mi yaptı? Bir mimarla evlendi 😊

                                                                                                          TURKUAZ

folder_920_201707260845-1
Önceki içerik
Sonraki içerik
İlgili Diğer İçerikler